
به گزارش خبرنگار تابناک از استان ایلام، اتفاقیکه در جنوب اصفهان رخ داد، را نباید یک درگیری محلی ساده تلقی کرد. آنچه رخ داد، یک عملیات ترکیبی هلیبورن در عمق خاک ایران بود که با هدفی راهبردی طراحی شده بود: نفوذ به تأسیسات هستهای اصفهان و خارجسازی اورانیوم غنیشده بوده است.
اما چرا این سناریو محتملتر از «نجات خلبان» است؟
۱- تناقض مکانی: محل فرود خلبانان در استان کهگیلویه و بویراحمد اعلام شده، اما درگیری اصلی در اصفهان رخ میدهد. هیچ منطق نظامی برای انتقال صدها کیلومتری عملیات نجات وجود ندارد.
۲- تجهیزات نامتناسب: برای نجات دو خلبان، اعزام یک فروند سی-۱۳۰ و چند بالگرد در یک عملیات شبانه، آن هم در یک فرودگاه کشاورزی، فراتر از حد استانداردهای نجات است. این حجم تجهیزات با یک «هلیبورن» برای تصرف یک هدف حساس هماهنگ است.
۳- سابقهٔ تاریخی: آمریکا پیشتر در عملیات طبس (۱۳۵۹) با همین الگو – استفاده از هواپیماهای ترابری و بالگرد – برای آزادی گروگانها و اشغال موقت تأسیسات وارد عمل شد. این بار، اما هدف «خارجسازی اورانیوم غنیشده» بود.
۴- نتیجه عملیات: انفجار هواپیماهای زمینگیرشده نشانهٔ یک عقبنشینی اضطراری و شکست در رسیدن به هدف اصلی است، نه پایان یک عملیات نجات موفق.
در یک جمعبندی تحلیلی، باید گفت نیروهای مسلح ایران با هوشیاری تاریخی و واکنش بهموقع، بار دیگر طرح مشابه طبس را ناکام گذاشتند. این شکست برای آمریکا فراتر از یک عقبنشینی نظامی، یک تحقیر راهبردی محسوب میشود.
یادداشت: علیاصغر اسدی
انتهای پیام/